Fragmenten

Enkele fragmenten uit “herman de vries | bron”:

ik ben dit. je ziet dat ik hier zit en met mijn hand voor mijn hoofd sla. ik weet dat ik hier ben en ik weet ook min of meer hoe ik hier gekomen ben en waarom. als mijn lichaam weg is dan ben ik, naar mijn voorstelling, ook weg. als het niet zo is dan heb ik mij vergist, mijn leven lang. ik zal het nooit ontdekken, want als er werkelijk een existentie na dit leven zou zijn, dan herinner ik me waarschijnlijk dit leven niet, hoewel er soms mensen zijn die zeggen dat ze zich hun vroegere leven herinneren. er zijn een paar indische goeroe’s die dat zeggen. de dalai lama is een reïncarnatie, volgens zijn volgelingen. voor boeddhisten is dit heel reëel, maar ik weet er niks van. mijn wijsheid bestaat eruit dat ik over deze dingen niets weet en ik weet ook over mezelf niks. ik ben hier. ik ben dit. ik heb dingen gedaan. ja, dat heb ik gedaan, en als ik sterf ben ik weg.

wat anders: ik heb receptoren in mijn lichaam die reageren op cannabis alcaloïden. als ik receptoren heb, dan zijn ze er niet zonder grond. in ieder geval is het zo dat ik van deze mogelijkheid gebruikmaak en cannabis consumeer. het is mijn persoonlijke aangelegenheid hoe ik met deze ontvangstmogelijkheden omga. dat is mijn biologisch recht en alles wat daar wettelijk controle op uitoefent, gaat mij niet aan. de maatschappij kan mij een straf opleggen, ik weet dat het gebeuren kan, daar ben ik aan onderworpen, maar ik zie de zin van het verbod niet, want het tast mijn persoonlijke rechten aan.

eschenau was een plek waar ik kon leven, waar ik van weg kon gaan en waar ik kon terugkeren. en ik moet zeggen, susanne en ik hebben heel veel reizen gemaakt, zeker in de zeventiger jaren, in de winter waren we drie tot vijf maanden weg en als we dan in het dorp terugkeerden was het aangenaam om weer thuis te komen, zo voelden we ons hier thuis. dat kwam ook omdat de natuur om ons heen ons vertrouwd was. nadat ik de toevalstekeningen had opgegeven en me op de werkelijkheid richtte, was de natuur om ons heen een rijke bron van dingen die mijn vrije concept van zero verder kon helpen. dat werken met toeval was erop gebaseerd dat ik nergens persoonlijk uitdrukking aan hoefde te geven zoals schilders dat deden in die tijd. ik wilde iets verbonden met de werkelijkheid laten zien en daarvoor moest ik toeval gebruiken om mijn eigen esthetische voorstellingen en gevoelens uit te schakelen. dat dat niet lukte heb ik wel ontdekt omdat mensen het werk nog steeds als dat van mij herkenden, het was een stijl. dat was me eerst niet aangenaam, omdat het niet in het concept paste. maar het was zo en daarop heb ik mijn concept aangepast door over te gaan op de werkelijkheid.

Klik hier om in te tekenen op het boek en ontvang € 5,- korting.